زندگي نامه دانشجوی شهيد كوروش نيازي

شهيد كوروش نيازي در سال 1346 در تهران متولد شد. دوران كودكي و سال هاي اوليه دبستان را در تهران گذراند و سال چهارم ابتدايي بود كه به اتفاق خانواده به مشهد آمد. از همان كودكي نماز مي خواند و به مسجد مي رفت. در سال 57 كه سال اوج‌گيري انقلاب بود، در راهپيمايي‌ها شركت داشت و البته بعد از انقلاب نيز در بسيج فعاليت داشت و بيشتر شب‌ها در خانه نبود و در بسيج رضاشهر فعاليت مي‌كرد و بعد هم از طريق پايگاه بسيج شهيد چراغچي به جبهه اعزام شد.

در سال 61 كه كوروش سال دوم راهنمايي بود و هنوز امتحان ثلث دومش را نداده بود، برگه اي از مدرسه آورد و به پدرش مي‌گويد: شما بايد آن را امضا كنيد. پدرش مي‌گويد: هنوز سني نداري، بگذار تا بزرگتر شوي، بعد دنبال اين كارها برو.

بالاخره اعزام مي گردد و از آن پس به طور مستمر در مناطق عملياتي كربلاي 1 ، 2، 3، 4 و 5 حضور مي يابد.

شهيد كوروش نيازي در سال 65 پس از قبولي در آزمون سراسري دانشگاه در رشته كتابداري مشغول به تحصيل مي شود. وي سعي مي كرد هميشه به دنبال مسائل اعتقادي همچون نماز، روزه و قرآن باشد.

هميشه در نامه هايش به خواهرانش مي نوشت: «دوست دارم كه حجابتان كامل باشد.»

درباره نحوه شهادت وي يكي از دوستانش نقل مي‌كند: «وقتي ما را به اسلام آباد اعزام كردند، آقاي محسن رضايي آن زمان سرلشكر بود، و او ما را دسته بندي مي‌كرد. در زمان جبهه، همه به كوروش، «علي» مي گفتند. آقاي رضايي به كوروش گفت: «فقط شما مي توانيد اسلام آباد را از دست منافقين نجات دهيد.» در آنجا رودخانه‌اي بود كه بچه‌ها لوله هاي قطور از اين سر رودخانه به آن سو منتقل مي كردند و كوروش به دوستش گفت: «عباس، اين مجروح‌ها را با خودت به آن طرف رودخانه ببر، من خودم اينجا مي مانم.» خودش هم محاصره شد و ساعت 9 صبح مجروح شد. در آن زمان چون فرمانده بود، بي سيم دستش بود و با بي سيم كمك خواسته بود. وي در مرداد ماه سال 67 در عمليات مرصاد به شهادت رسيد و در نهم مرداد پيكر مطهرش تشييع گرديد.