زندگي نامه دانشجوی شهید محمد حسین نواب اصفهانی

 حسين در سال 1330 در خانه‏اى كوچك در جنوب تهران متولد شد. پدر ايشان كارگر سيلوى تهران بود. خانواده نواب از نظر اقتصادى ضعيف بودند، اما به لحاظ مذهبى بسيار معتقد بودند. حسين زندگى كودكى را به سختى گذراند. قرآن را از همان اوايل كودكى از مادرش كه مربى قرآن بود آموخت و تا سن 15 سالگى بدرستى و با توجه به معنى آن را فرا گرفت. وى از 7 سالگى نماز خواندن و روزه گرفتن را آغاز نمود و با اينكه مادر با روزه گرفتن فرزندش مخالفت مى‏نمود ولى او با حُسن خلق خود رضايت قلبى مادر را جلب مى‏كرد.

 بسيار به كسب علم علاقه‏مند بود و به صورت جدى درس مى‏خواند. بعد از ديپلم ازدواج نمود. و در سال 53 موفق شد مدرك حسابدارى دوبل را از هنركده ارژنگ تهران كسب نمايد و در اين رشته مهارت خاصى به دست آورد. شهيد از نظر اخلاقى بسيار كوشا فعال و متين بود و رفتار احترام‏آميزى با پدر و مادر خويش داشت و همواره با قرآن مأنوس بود. به گونه‏اى كه مادر ايشان آرزو مى‏كند كه كاش مثل حسين بود و به اينكه مادر حسين بوده و فرزندش به شهادت رسيده افتخار مى‏كند.

 پس از شركت در كنكور وارد دانشگاه مشهد شد و در رشته زيست‏شناسى ادامه تحصيل داد و به اخذ درجه ليسانس در رشته زيست‏شناسى نايل آمد. او در مبارزه با رژيم طاغوت دو بار توسط ساواك دستگير شد و در زمان دانشجويى نيز تهديد شده بود كه اگر به فعاليتهاى خود ادامه دهد، محكوم به مرگ خواهد شد. ولى او به اين حرفها اعتنايى نداشت، چون هدف اولش خدا و بعد پيروى از حضرت امام و خدمت به مردم ايران بود.

 او مجبور بود به خاطر وضعيت بد مالى خانواده خود روزها كار كند و شب و اوقات بيكارى درس بخواند. اوايل انقلاب و در سال 58 درسش به اتمام رسيد و در يكى از دبيرستانهاى مشهد (دبيرستان آية اللّه  كاشانى) مشغول به كار شد. فعاليتهاى او در دبيرستان به گفته رئيس و مديريت دبيرستان آقاى غفاريان بارز و سازنده بود. مدتى كه در دبيرستان بود، تدريس كلاسهاى دينى و اخلاق دانش‏آموزان را به عهده داشت و اين مسوؤليت را به نحو احسن به انجام مى‏رساند. ابتكار جالب ايشان تلفيق درس زيست با درس دينى بود كه هر دو را در آزمايشگاه تدريس مى‏نمود.

 به كارهاى پژوهشى از جمله جمع آورى سنگها و جنين حيوانات و تهيه گياهان براى تدريس علاقه فراوان داشت. نمونه كارهاى او در آزمايشگاه يادآور خاطره عزيز اوست. شركت فعال او در انجمن اسلامى، كتابخانه، نماز جماعت و تشكيل نمايشگاه هنوز در يادها زنده است. او مشكل‏گشاى بچه‏هاى مدرسه نيز بود. با شهيد شدن چند تن از بچه‏هاى دبيرستان شعله‏هاى عشق حسين او را بى‏تاب كرد و مكرر تقاضا مى‏كرد تا اداره به او اجازه بدهد كه به جبهه برود، اما تقاضاى او مورد قبول واقع نمى‏شد. در تعطيلات تابستان بعد از اينكه كارش در مدرسه تمام شد بدون اطلاع به جبهه‏هاى نور عليه ظلمت شتافت و در تاريخ 31/04/1361 در روز عيد سعيد فطر به ديدار معبودش شتافت.